Vanuit Middelharnis maakte mevrouw nog één bijzondere reis naar Leiden, naar het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC). Dankzij de inzet en zorg van haar bonusdochter kon deze reis, ondanks haar snelle achteruitgang, gelukkig nog worden gerealiseerd. Het was een diep gekoesterde wens: nog één keer haar zoon zien. Ook hij lag in het ziekenhuis, herstellende van een ernstig ongeval.
De reis en het bezoek waren emotioneel, maar bovenal gedragen door warmte en menselijkheid. Overal was er aandacht, zorg en oprechte betrokkenheid. De vrijwilligers straalden liefde en compassie uit — mensen met het hart op de juiste plaats, die het verschil maakten op een moment dat er zo toe deed.
Voor mevrouw betekende deze reis alles. Een laatste ontmoeting vol betekenis, mogelijk gemaakt door zorgzame handen en begripvolle harten. Daarvoor past niets anders dan diepe dankbaarheid en een grote duim omhoog voor iedereen die hieraan heeft bijgedragen.
